Το 2007 ο Guillermo Vargas Habacuc, ένας αποκαλούμενος 'καλλιτέχνης' πήρε έναν αδέσποτο σκύλο από το δρόμο, τον μετέφερε σε μια γκαλερί όπου τον έδεσε στον τοίχο. Τον άφησε εκεί έτσι ώστε να πεθάνει από δίψα και από πείνα.
Για τις επόμενες μέρες, οι επισκέπτες της γκαλερί γίνονταν μάρτυρες αυτής της παρωδίας 'τέχνης' χωρίς να αντιδράσει κανείς.
Εν τέλει το δύστυχο ζώο πέθανε υποφέροντας, διψώντας και πεινώντας.
Δυστυχώς το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Η περιώνυμη Central American Biennial of Art αποφάσισε
ότι αυτή η κτηνωδία είναι όντως 'τέχνη', και έτσι ο 'καλλιτέχνης' Guillermo Vargas Habacuc
προσκλήθηκε να επαναλάβει το 'έργο' του στην Biennial το 2008. !!!!!!!!!!
Γιά υπογραφές διαμαρτυρίας εδώ: >>>
Σε θυμάμαι τα ρούχα να πετάς που φοράς
και με βρώμικα πόδια τα χαλιά να πατάς
Να' ρχεσαι μεθυσμένος κάθε βράδυ απ' τα μπαρ
να μου θέλεις ραχάτι με το ψώνιο του σταρ
τελικά τι θα γίνεις με μια τέτοια ζωή
κι έπιασες με την τσόχα και φιλία στενή
ψέμμα λες όλη μέρα πως δεν έχεις λεφτά
και γυρεύω η καημένη από αλλού δανεικά
Τρίχες βλέπω στο πέτο από μια καστανή
και στο σπίτι με θέλεις να γυρνάω.. γυμνή
Τη μαμά σου στο σπίτι όταν βλέπω συχνά
μου' ρχεται να φωνάξω που θα βγουν όλ' αυτά;
Μου ζητάς η δικιά μου στο ΚΑΠΗ να γραφτεί
δεν τη θες να τη βλέπεις τη δικιά σου.. γιατί;
Πως το θέλω μωρό μου να σου βγάλω τα μάτια
το καλό μας το βάζο το' κανες δυο κομμάτια
οι καλοί μας γειτόνοι, τις νυχτιές δεν κοιμούνται
ροχαλίζεις, και μια αρκούδα, όλοι βρε τη φοβούνται
Με γυναίκες γυρίζεις και μου κάνεις το μάγκα
όταν έρχεσαι σπίτι, θες να δεις και τον Τράγκα
πρώτο λόγο η μανούλα, θέση παίρνει σε όλα
που θα πάει, καμιά μέρα θα τεζάρει από.. φόλα
και δεν φτάνει εκείνη, δεν με σέβεσαι στάλα
όταν έρχονται φίλοι, για να δείτε τη μπάλα
σαν να είμαι δουλάρα, κι έχω έναν αφέντη
και αυτός να γελάει που τον λέν και λεβέντη
Όλη μέρα ξαπλώνει μες στη χαλαρουίτα
κι η γλυκειά του μανούλα να με λέει και τσίτα
Πριν σε πάρω για άντρα δεν μου είπε κανείς
πως θα σ' έχω για πάντα μες στο σπίτι.. κανίς...
Που θα πάει όμως φως μου έχω μπόγια γνωστό
θα' ρθει η ώρα στο σπίτι να' ρθει για ένα ποτό...
κι όταν φύγει το βράδυ θα γελάω γιατί
θα' μαι μόνη στο σπίτι... και εσύ μες στη.. στενή
Και θα στείλω μαζί σου να' χεις για συντροφιά
τη γλυκειά σου μανούλα κι όλα σου τα προικιά
Κι επιτέλους απ' άντρα αλλά και πεθερά
θα γλυτώσω για πάντα και θα είμαι καλά!
Άθη Λ.
(για την Παγκόσμια ημέρα Ποίησης 21 Μαρτίου)
MΙα μέρα ωρέ πέρασε, δίχως να μου ευχηθείτε
και τώρα εγώ τι να σας πω? ουστ βρε να μου χαθείτε!
ναι ρε έχω γενέθλια θες να στο ζωγραφίσω;
και μη μου πεις δεν το' ξερες στο λέω θα σε βρίσω!
ούτε λουλούδια έλαβα ούτε και σοκολάτες
ούτε και δωροεπιταγή να πάω για.. πιλάτες!!!
το κουνηστό δεν χτύπησε ουτε για καλημέρα
αναρωτιέμαι το λοιπόν τι κάνετε εδώ πέρα;
κανένας ένα ποίημα δεν έγραψε για μένα
που να μου λέει χρόνια πολλά χρόνια ευτυχισμένα
ούτε ήρθε με κούριερ έστω κάποιο δωράκι
και σ' είχα και για αδερφό πιστό μου φιλαράκι!
ούτε με πήρε η τράπεζα για να μου πει και.. τέλους!
πως πλήρωσε τα χρέη μου ένας σας, επιτέλους
τι πράγματα είν' μωρέ αυτά δεν σας ξαναμιλάω
εσείς δεν έχετε καρδιά κι ούτε σας αγαπάω!
Μπορεί να μην μυρίσατε καν τα γενέθλιά μου
γιατί δεν έχετε καρδιά χρυσή σαν τη δικιά μου!
χρόνια πολλά μου εύχομαι χρόνια πολλά να ζήσω
και επειδή είμαι καλή λέω να σας τη χαρίσω!
........................................................................................>>>>>>
και ό,τι εδώ σας έγραψα,
μην λάβετε υπόψη
να σας πειράξω ήθελα
κανείς σας μη θυμώσει!!!!
σας αγαπάω όλους σας,
και σας επιφυλάσσω
όταν βρεθούμε από.. κοντά
πολλά να σας κεράσω!!!!
να με χαίρεστε ωρέ!!!!!
Άθη Λ.
Πέρασε καιρός από τότε... θυμάσαι~ από τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε.
έκτοτε έχουμε μοιραστεί άπειρες στιγμές
ομορφιάς και χαμόγελου, αγάπης και φιλίας... καθημερινότητα αγαπημένη...
Σήμερα το χθες πόσο ουτοπικό μοιάζει...
Έφυγες, και μόνο σαν περαστικός μοιράζεσαι τις στιγμές μου...
Δεν είναι δανεική η αγάπη, εκφράζεται ελεύθερα
και δεν γίνεται να την βάλεις σε καλούπια, δεν έχει κανόνες,
δεν θα έπρεπε να έχει ούτε ημερομηνία λήξης.. εγώ εδώ και εσύ να λείπεις...
κι ας είσαι συγχρόνως κι εσύ στο ίδιο σημείο με μένα.. δεν συναντιόμαστε ποτέ...
δεν συναντιόμαστε πια... δεν το επιδιώκεις, περνάς σαν άνεμος και φεύγεις..
ίσα που προλαβαίνω να ακούσω αυτό το λίγο της ανάσας σου,
να αισθανθώ τη μυρωδιά σου... είμαι εδώ για σένα, να το θυμάσαι...
Άθη Λ.
Άθη Λ.
ΘΡΑΚΗ, ΕΛΛΑΔΑ
Το προφίλ μου
Είμαι η Άθη Λ. από την όμορφη Αλεξανδρούπολη του Νομού Έβρου. Εδώ και 5 χρόνια περίπου γράφω στίχους και ποιήματα...
| Ιούλιος 2010 | ||||||
| Κ | Δ | Τ | Τ | Π | Π | Σ |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
